Przejdź do głównej zawartości
ROZDZIAŁY
Wróć do:Odpady promieniotwórcze

Recykling wypalonego paliwa jądrowego - zamknięty cykl paliwowy

Społeczeństwo odbiera gospodarkę “wypalonym” paliwem, jako najważniejszy problem związany z energetyką jądrową. Ze względu na obecność w zużytym paliwie jądrowym niebezpiecznych dla ludzi i środowiska izotopów: neptunu, plutonu, ameryku, kiuru, berkelu czy kalifornu, w przypadku wykorzystania opcji składowania “wypalonego” paliwa (otwarty cykl paliwowy) wymagana jest jego izolacja od środowiska przez ponad 10 000 lat, co może wywołać społeczny opór. Ponadto w “wypalonym” paliwie znajduje się znaczna ilość paliwa jądrowego, które może być ponownie wykorzystane w reaktorach. Dlatego prowadzone są intensywne prace nad recyklingiem “wypalonego” paliwa i całkowitym zamknięciem cyklu paliwowego.

Zamknięty cykl paliwowy oznacza, że wypalone paliwo jądrowe nie jest uznawane za odpad, lecz jest przetwarzane w celu ponownego wykorzystania uranu i plutonu, a nawet aktynowców.

Możemy wyróżnić dwa główne warianty zamkniętego cyklu paliwowego.

WARIANT 1
Częściowo zamknięty cykl paliwowy

  1. Przechowywanie kaset paliwowych w basenie przyreaktorowym do czasu wystarczającego zmniejszenia aktywności promieniotwórczej
  2. Przerób przy wykorzystaniu obecnej technologii z wydzieleniem plutonu i uranu oraz pozostawieniem produktów rozszczepienia i pomniejszych aktywnowców jako odpadów wysokoaktywnych
  3. Jednorazowy recykling plutonu lub plutonu i uranu w paliwie uranowo-plutonowym MOX
  4. Zeszkliwienie odpadów wysokoaktywnych i ich tymczasowe przechowywanie
    (w przypadku braku głębokiego składowiska geologicznego)
  5. Składowanie odpadów wysokoaktywnych w głębokim składowisku geologicznym po okresie przechowywania

WARIANT 2
Całkowicie zamknięty cykl paliwowy

  1. Przechowywanie kaset paliwowych w basenie przyreaktorowym do czasu wystarczającego zmniejszenia aktywności promieniotwórczej
  2. Przerób z wydzieleniem plutonu, uranu, aktynowców (ewentualnie także niektórych produktów rozszczepienia)
  3. Wykorzystanie wydzielonego plutonu, uranu i aktynowców w paliwie reaktora prędkiego powielającego
    lub
    recykling plutonu i uranu w paliwie uranowo-plutonowym MOX, a transmutacja aktynowców w zestawach podkrytycznych sterowanych akceleratorem
  4. Zeszkliwienie odpadów wysokoaktywnych i ich tymczasowe przechowywanie
    (w przypadku braku głębokiego składowania geologicznego)
  5. Składowanie odpadów wysokoaktywnych w glębokim składowisku geologicznym po okresie przechowywania. Odpady nie zawierają już długożyciowych aktynowców
Rys. Schemat postępowania z wypalonym paliwem jądrowym dla częściowo i całkowicie zamkniętego cyklu paliwowego, opracowanie własne

W przypadku częściowo zamkniętego cyklu paliwowego składniki wypalonego paliwa, takie jak pluton i uran, są oddzielane i jednorazowo poddawane recyklingowi - tworzy się paliwo mieszane MOX (Mix OXide Fuel), które używa się w reaktorach na neutrony termiczne. Tak wykorzystane paliwo (poddane jednorazowemu recyklingowi) jest następnie usuwane z rdzenia i trafia w całości do składowiska. W całkowicie zamkniętym cyklu paliwowym recykling jest powtarzany w celu całkowitego zużycia plutonu i uranu.

Zamknięty cykl paliwowy z jednorazowym recyklingiem wypalonego paliwa w reaktorach na neutrony termiczne jest praktykowany na skalę przemysłową od kilkudziesięciu lat. Przeprowadzono już eksperymenty z drugim etapem recyklingu, ale recykling iteracyjny i kroki w kierunku pełnego cyklu zamkniętego są nadal w fazie rozwoju. Pełen recykling pozostaje na razie perspektywą długoterminową i jest w zasadzie możliwy tylko przy użyciu reaktorów na neutrony prędkie, (więcej o reaktorach prędkich można przeczytać w artykule →Reaktory prędkie powielające (FBR)) które można zoptymalizować pod kątem wydajnego zużywania plutonu i uranu. Reaktory prędkie nie są jeszcze dostępne w Europie na rynku komercyjnym i trwają niezbędne prace rozwojowe.

Zalety zamkniętego cyklu paliwowego z jednym recyklingiem w porównaniu do cyklu otwartego

Dział zatytułowany „Zalety zamkniętego cyklu paliwowego z jednym recyklingiem w porównaniu do cyklu otwartego”
  • oszczędność uranu pierwotnego - max 12% przy recyklingu Pu, max 25% przy recyklingu Pu i U;
  • oszczędność na kosztach konwersji - mniejsza ilość uranu do przetworzenia = mniejsze koszty;
  • oszczędność na wzbogacaniu - mniej uranu wzbogaconego;
  • usunięcie z odpadów plutonu, który jest odpowiedzialny za 90% aktywności wypalonego paliwa jeszcze 100 000 lat po jego wyładunku z reaktora;
  • niższe koszty przechowywania, a następnie składowania zeszklonych odpadów wysokoaktywnych niż w przypadku wypalonego paliwa - kilkakrotnie mniejsza objętość, a także większa gęstość ich pakowania dzięki mniejszej aktywności i generacji ciepła);
  • nie ma dodatkowych kosztów specjalnego pakowania wypalonego paliwa, które jest niezbędne przed jego składowaniem.

Procesem komplementarnym do całkowicie zamkniętego cyklu jest transmutacja i wypalanie aktynowców. Z “wypalonego” paliwa jądrowego ekstrahuje się nie tylko pluton i uran, ale także inne najbardziej uciążliwe składniki - tzw. aktynowce mniejszościowe (minor actinides), pierwiastki cięższe od uranu i plutonu (aktynowce większościowe), powstające w paliwie jądrowym w czasie jego wypalania. Najwięcej jest izotopów ameryku, kalifornu i kiuru. Z energetycznego punktu widzenia są one bezużyteczne – nie ulegają rozszczepieniu. Przy tym są długożyciowe i silnie promieniotwórcze, wymagają więc długoterminowego składowania. Ideą wypalania (rozszczepienia) i transmutacji aktynowców jest przekształcenie ich do formy bardziej przyjaznej dla środowiska, np. do izotopów krótkożyciowych lub o niższej radiotoksyczności. Cały proces prowadzi do skrócenia czasu, w którym odpady są silnie promieniotwórcze – z setek tysięcy do setek lat. Zarówno proces transmutacji jak i spalania wymaga zastosowania neutronów wysokoenergetycznych. Zatem oba procesy można przeprowadzić w reaktorach prędkich lub zestawach podkrytycznych sterowanych akceleratorem (Accelerator Driven System – ADS).

Zestaw podkrytyczny sterowany akceleratorem (Accelerator Driven System, ADS) to sprzężony system układu podkrytycznego i zewnętrznego akceleratora (rysunek poniżej). W zestawie podkrytycznym reakcja łańcuchowa podtrzymywana jest za pomocą zewnętrznego źródła neutronów (więcej o zestawach podkrytycznych można przeczytać w rozdziale →Zestawy krytyczny i podkrytyczne) – w tym przypadku jest to reakcja spalacji (spalacja to proces, w którym ciężkie jądro atomowe emituje kilka nukleonów w wyniku zderzenia (bombardowania) protonami o bardzo dużej energii) – zwykle wiązka protonów + tarcza ołowiowa lub bizmutowo-ołowiowa. Akcelerator przyspiesza protony do odpowiedniej energii, które następnie zderzają się z tarczą ołowiową. W wyniku tej reakcji emitowane są neutrony, które podtrzymują reakcję łańcuchową w zestawie podkrytycznym.

Obecnie najważniejszym powodem rozwoju technologii ADS jest możliwość transmutacji plutonu, aktynowców mniejszościowych jak i niektórych długożyciowych produktów rozszczepienia z wypalonego paliwa jądrowego.

Dlaczego akurat stosujemy połączenie akceleratora z układem podkrytycznym? Układ taki pozwala na dodanie do paliwa o rząd wielkości większych ilości aktynowców niż ma to miejsce w reaktorach prędkich i w konsekwencji pozwala je efektywnie wypalać.

Zasada działania zestawu podkrytycznego sterowanego akceleratorem Zasada działania zestawu podkrytycznego sterowanego akceleratorem
Rys. Zasada działania zestawu podkrytycznego sterowanego akceleratorem, źródło: opracowanie własne